“Vardır elbet bir sebebi..!”

Adım adım yaklaşan sonumu beklemekti doğru olan yoksa en tatlı, en masum haliyle hatırlamak için kestirip atmakmı...

İstediğim yanımda olmandı... Omzuna başımı yaslamayı, sana güven duymayı istedim... Gel demiştim sana usulca gözlerimle ve anlarsın diye umut etmiştim... Gece yarılarına kadar beklemiştim seni ve sonunda “vardır elbet bir sebebi” deyip kapamıştım gözlerimi...

Acabalarla sürdürebilir miydim yaşamımı ya da bir acaba yüzünden elimdekileri bir kenara atabilir miydim?

Sanırım duygusal olgunluğa ulaşama hastalığından müzdaripim... Çünkü kalbimi dinlemekten aklımı duyamadığım zamanlar o kadar fazla ki... En zayıf anımda beynimi istila etmeye hazır düşüncelere sahibim... Aslında ne de güzel başlamıştı herşey...

Ansızın hayatıma girdiğin o andan öncesi yoktu sanki... Daha ne olduğunu anlayamadan birden bire dolmuştun yüreğime... Gülüşüne tutulmuştum, yüzündeki masum ifadeye... Duruşunu, sesini, gözlerini hatta suskunluğunu sevmiştim ben senin... Sahi seni gördüğüm o ilk an “ Ne kadar efendi, çekici biri” derken sende benim için “tam hayalimdeki kadın, ne kadar güzel bi bayan” diye düşünmüşmüydün...

Teslim olmuştu sana kalbim, yüreğim ve ruhum... O kadar hızlı gelişmişti ki herşey şaşkındım... Varlığınla hayatımı değiştirmeni istiyordum... Seni sevmek, alıştığım düzenden vazgeçip senin sevginle yaşamak istiyordum... En ufak bir tereddüt duymadan hesapsız sorgusuz beklentisiz seni yaşamaktı istediğim...

Belki çocukca bir saflıkla tek vazgeçemeyeceğinin ben olmasını istedim... Çünkü sen farklıydın... Sen ruhuma dokunmuştun benim... Yanından ayrılıp yalnız kalmaya başladığım daha ilk saniyeden başlıyordu sana olan özlemim...

Anlatamadım belki sana ama işte ben seni böylesine bir tutkuyla sevdim... Şimdi içim acıyor, ayrılıktan veya başka bir nedenden değil... En büyük acı yanımdayken giderek büyüyen boşluğa sessizce seyirci kalmaktı... Ben sen yokken seni delicesine yaşıyorken yüreğimde, yanımdayken büyüyen boşluk nasıl yakmasın ki canımı... Ama artık yalnız kalışları kaldırmıyordu yüreğim... Nesli’m bircik dostum nasıl her koşulda benim yanımdaysa sevgilimi de yanımda istiyordum... İstiyordum ama gelmiyordun ve ben yine kendimi aynı cümleyle teselli ediyordum...

“Vardır elbet bir sebebi..!”