Ağladım bu akşam hemde çok... İçtim de biraz...
Kızma bana olur mu? Çok özledim yemin ederim çok özledim seni... Ağlıyorum, ardımda bıraktığım anılarıma ve geride kalan güzel anlarıma, yalnızlığıma... İçtim ve ağladım, güldüğüm ne varsa...
Neden diye sormazsın bilirim ama ağladım işte, hiç beklemediğim bir anda... Sadece gecenin karanlığı ve yıldızlar eşlik etti bana...
Yüreğimin en köşesinde öyle bir acı var ki... Haykırsam diyorum duyarmısın sesimi, okşarmısın yine saçlarımdan...
Öyle yalnız hissediyorum ki kendimi. Yapayalnız, sanki kimsem yokmuş gibiyim... Yalnızım işte varmı bunun bi tarifi. Acı çekiyorum ve canım yanıyor... İçimde kopan fırtınılar yetmiyormuş gibi, durmadan taa yüreğime saplanan hançerler daha da kanatıyor küçücük yüreğimi...
Gözyaşlarım eskiden içime akardı... Bilirsin gururluyumdur ve ağlamam herkesin yanında... Şimdiyimi soruyorsun bana şimdi ise tutamıyorum babam, tutamıyorum gözyaşlarımı... İşyerinde, sokakta, evde... Yer ve zaman hatta etraftaki insanlar bile sebep değil artık gözyaşlarımı gizlemek için... Doya doya ağlıyorum, çünkü içimdekileri gözyaşlarım anlatıyordu sana olan özlemimi...
Özledim ve yoruldum... Gülmen gerekiyor Dilek! kimseyi üzmeye hakkın yok derken kimsenin benim için gülümsememesinden yoruldum... Adını koyamadığım bir sancı var yüreğimde canım babam yazdıkça, batıyor taa derinlere...
Susmak istiyorum hatta hiç konuşmamak... Gitmek istiyorum herşeyden herkesden uzaklara... Kimseye derdimi anlatamıyorum... Derdimi anlatmayı bir kenara bıraktım da kendimi bile anlatamıyorum artık... Sen olsan beni anlardın dimi babam...
Sensiz meğerse hayat nasıl da siyah gözüküyor gözüme canım babam... Yoruldum herşeyden... Dış kapının dış mandalı şeklinde yaşıyordum sanki... İnsanlar sapladıkça saplıyor ateş gibi hançerlerini; kanattıkça kanatıyorlar küçücük günahsız yüreğimi...
Babam; anlatsam yalnızlığımı anlarsın biliyorum ama kıyamıyorum seni üzmeye...
Tek tesellim yine yalnızlığım oluyor...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder